Grenzen voelen en bewaken
Grenzen bewaken, is denk ik één van de meest voorkomende onderwerpen die ik bespreek in mijn coaching en training. Niet omdat het heel ingewikkeld is om te begrijpen. De meeste mensen snappen heel goed wat er bedoeld wordt. Wat het ingewikkeld maakt, is dat wij vaak niet meer voelen waar onze grenzen liggen. Of dat wij zo geprogrammeerd zijn, dat we de grenzen wel voelen, maar ze negeren en altijd maar doorgaan.
Je herkent dit vast:
- nog even wat afmaken achter de computer terwijl je ogen allang signalen geven dat het genoeg is geweest.
- doorgaan met sporten of werken terwijl je rug al lang protesteert
- toch naar de vergadering gaan ’s avonds terwijl je eigenlijk heel erg moe bent
- dat feestje waar je helemaal geen zin in hebt, toch gaan, want je voelt je verplicht
- die spontane uitnodiging voor koffie toch aanvaarden, want je agenda is immers leeg
- ondanks de hoofdpijn die er is, toch alle afspraken en verplichtingen van de dag volbrengen
Het zijn zo maar een paar voorbeelden, waarbij het lichaam al duidelijk signalen afgeeft waar we vaak niet of niet voldoende naar luisteren.
Het is aan de ene kant heel simpel: NIET over je grens gaan. Het ingewikkelde is vaak hoe je dat dan doet zonder een ander daarbij voor het hoofd te stoten. Of zonder het gevoel te hebben dat je zwak bent. Of wat dacht je van dat de ander je dan niet meer aardig vindt?
Wat ik zelf jaren geleden heb geleerd van één van mijn trainers is dat je nooit verantwoordelijk kunt zijn voor het gevoel van een ander. Dat is namelijk niet van jou, maar van de ander. Jij bent wel verantwoordelijk voor de communicatie, maar never nooit niet voor het gevoel wat de ander daarbij heeft. Dat is het proces van de ander en heeft vaak te maken met projectie van de ander. Jij kunt daar niet verantwoordelijk voor zijn. PUNT.
Wanneer je bovenstaande gaat begrijpen,
wordt het al een stuk makkelijker om je grenzen aan te geven.
Jij bent verantwoordelijk voor jouw deel van de communicatie.
De ander is verantwoordelijk voor zijn/haar eigen deel.
Wanneer je dus je grens wilt aangeven spreek je altijd van uit jezelf.
Goede zinnen zijn:
- Ik voel me erg moe vandaag en heb behoefte aan tijd voor mezelf. Ik wil daarom graag onze afspraak afzeggen of verplaatsen.
- Ik heb me erg verheugd op onze afspraak maar ik merk dat mijn lichaam zijn grenzen begint aan te geven en hoe graag ik het ook anders wil, ik moet hier nu wel naar luisteren. Onze afspraak kan daarom nu niet doorgaan. Kan het op een later moment?
- Ik ben erg moe of ik zit niet heel lekker in mijn vel momenteel maar zou je wel graag even zien en spreken. Is het mogelijk dat je naar mij komt in plaats van dat we in de stad af spreken?
Zomaar wat voorbeelden waarbij je je grens kunt aangeven en daarbij dichtbij jezelf blijft. Waarom het vaak niet lukt, is omdat we bang zijn voor de reactie van de ander. Naast het feit dat jij niet verantwoordelijk bent voor het gevoel van een ander, is het ook interessant om jouw angstgevoelens eens te onderzoeken. Want onder deze angstgevoelens licht vaak een oude overtuiging. Oude overtuigingen zijn er in de loop van je leven ingeslopen. Het kost soms behoorlijk wat moeite om deze oude overtuigingen om te buigen in positieve gedachten. Maar het is wel noodzakelijk om betere keuzes te leren maken.
Hoe goed ben jij in het aangeven en bewaken van je eigen grenzen?
Geef een reactie