De diagnose als begin van een ander gesprek
In mijn praktijk ontmoet ik veel mensen met een diagnose.
Wat me opvalt, is niet de diagnose zelf —
maar hoe vaak het verhaal daar lijkt te stoppen.
Alsof er, zodra er een naam is gegeven,
niets meer te onderzoeken valt.
Alsof het lichaam uitgesproken is.
Aan hen stel ik de vraag:
wat als een diagnose geen eindstation is,
maar het begin van een ander gesprek?
Dat gesprek gaat voor mij niet over het ontkennen van klachten
of het ter discussie stellen van de medische zorg.
Het gaat over ruimte.
Over alles wat óók meespeelt, maar niet altijd wordt meegenomen.
Over het lichaam als geheel.
Over wat iemand heeft moeten dragen.
Over hoe het zenuwstelsel zich heeft aangepast.
Over signalen die logisch worden wanneer je ze in samenhang bekijkt.
Van daaruit ontstaat soms beweging.
Niet omdat er iets “weg moet”,
maar omdat er eindelijk geluisterd wordt.
De diagnose als houvast
Een diagnose kan veel betekenen.
Erkenning. Opluchting. Begrip.
Voor veel mensen is het een anker na een lange zoektocht.
Eindelijk is er een verklaring voor wat zo lang onbegrepen was.
Maar soms wordt diezelfde diagnose, ongemerkt,
ook een grens.
Een kader waarbinnen alles moet passen.
Dan hoor ik zinnen als:
“Dit hoort erbij.”
“Zo ben ik nu eenmaal.”
“Daar moet ik mee leren leven.”
Niet uit onwil,
maar uit bescherming.
Wanneer hoop spannend wordt
Wanneer ik dan voorzichtig zeg:
“Ik denk dat het anders kan”
ontstaat er soms weerstand.
Niet omdat iemand niet wíl veranderen,
maar omdat hoop kwetsbaar maakt.
Hoop betekent dat het verhaal misschien nog niet af is.
Dat het lichaam niet tegen je werkt,
maar iets probeert duidelijk te maken.
Hoop kan ook betekenen
dat iemand opnieuw teleurgesteld kan raken.
En dus is het soms veiliger
om vast te houden aan wat bekend is.
Weerstand is geen afwijzing
Wat weerstand lijkt, is vaak loyaliteit.
Aan het eigen verhaal.
Aan wat iemand al zo lang draagt.
Aan de identiteit die rondom klachten is ontstaan.
Verandering vraagt niet alleen moed,
maar ook afscheid.
Afscheid van hoe het was.
Van wat zekerheid gaf, zelfs als het pijn deed.
Dat verdient zachtheid, geen duw.
Naast de diagnose
In mijn werk kijk ik niet tegen diagnoses aan.
Ik kijk er naast.
Een diagnose beschrijft wat zichtbaar is geworden.
Maar zelden vertelt ze het hele verhaal.
Er zijn vaak meerdere lagen die meespelen:
- langdurige stress of overbelasting
- het functioneren van het zenuwstelsel
- emoties die geen ruimte hebben gekregen
- voeding, energie en herstelvermogen
- patronen die ooit helpend waren, maar nu vastzetten
Wanneer die lagen aandacht krijgen,
ontstaat er soms ruimte.
Niet als belofte.
Niet als garantie.
Maar als mogelijkheid.
Beweging in plaats van strijd
Herstel gaat voor mij niet over vechten tegen klachten.
Ook niet over het “fixen” van een lichaam.
Het gaat over samenwerking.
Over luisteren.
Over het lichaam opnieuw veiligheid laten ervaren.
Soms verandert er veel.
Soms subtiel.
Altijd in het tempo dat klopt.
Tot slot
Misschien herken je jezelf in dit verhaal.
Misschien roept het weerstand op.
Beide zijn welkom.
Je hoeft niets te geloven.
Je hoeft nergens afscheid van te nemen voordat je daar klaar voor bent.
Maar weet dit:
een diagnose hoeft geen eindpunt te zijn.
Soms is het
het begin van een ander gesprek.
En dat gesprek voer ik graag —
met aandacht, zonder haast,
en met respect voor jouw weg.
Wees welkom.